petit_monstre

Przeprosiłam uprzejmie, a w myślach splunęłam, nie w twarz, nie aż tam. Otworzyłam gazetę. Jak to jak? Zwyczajnie, jak słoik otworzyłam (z wielkim trudem) i wypadła na mnie masa liter, na cały ten cuchnący tramwaj rozbiegły się drukowane, mniejsze i większe, czarne jak jeden mąż (mojej mamy). Gazeta momentalnie opustoszała i nie wiedziałam co z nią zrobić dalej, a na dodatek współpasażerowie zaczęli na mnie krzywo patrzeć, że im w środku transportu publicznego jakiś syf pod nogi puszczam, że jak to tak, jakim prawem i już coś tam pod nosem szemrali, na ucho tym swoim nosom, a przede mną długa droga ciągnąć się miała w nieskończoność i przestraszyłam się, że wszystko źle się skończy (jak zwykle u mnie). Rozejrzałam się niepewnie dookoła, potem do środka, a na końcu w gazetę. A co tam, postanowiłam, wysiadam. Cholera, one poszły za mną! Karnie, parami (samogłoska-spółgłoska), wylazły z pojazdu na światło dziennie, na śmierć pewną, na rozdeptanie, deszczem spłynięcie, butem kopnięcie, niewyobrażalnie bezmyślne, ach... Dosyć głośno westchnęłam, ktoś się zainteresował. Jakiś problem, spytał, nie, odparłam, ach – niepotrzebnie znów dodając, więc chciał się upewnić, czy aby na pewno? A te, bezlitosne dla mnie czarne robaczki obsiadły go, od stóp do głów (bo nadzwyczaj wiele miał głów) i stał przede mną, cały w literach, opisany jak należy, bohater literacki i wyczytałam z niego, że ma na mnie ochotę. Dobrze, pomyślałam, niedobrze, powiedziałam, a on się zarumienił na wszystkich swoich licach, a litery śmiały się ochoczo i napisały, że może w takim razie to on już sobie pójdzie, skoro problemu nie ma, zgodziłam się, uznając, że to bardzo zły pomysł. W tym samym momencie spłynęła na mnie łaska uświęcająca, ogarnęła mnie rażąca jasność umysłu, zabolało, zaszumiało, odszedł w tej jasności, opisany (zdążyłam jeszcze wyczytać z pleców, że nie ma gdzie pójść, że mu smutno, że żałuje), stałam uwolniona od liter i od pożegnania, a ludzie patrzyli-się-dziwili, brwi w nieopisanym
zdumieniu unosząc.