Wersja 7

The Opposition - angielska grupa rockowa, założona w Londynie w 1978. Pierwszy skład tworzyli: Mark Long - śpiew i gitara, Ralph Hall - perkusja, Chris Thompson - gitara basowa i Dave Wolfson - instrumenty klawiszowe, który był pomysłodawcą nazwy grupy. W tym składzie zespół przetrwał do 1980 roku, nagrywając w tymże roku swój pierwszy singiel „This Year”/”Punisment Of Luxury” (7” single Ariola AHA558). Pozostały materiał z tego okresu ukazał się dopiero w 2005 roku w kompilacyjnym albumie „Lost Songs” (Right Back Records) . Początkowo muzyka zespołu wzorowała się na stylu post punk z elementami reggae (duże podobieństwo do The Police), z biegiem czasu zmierzając ku muzyce new wave. Wkrótce w zespole pozostali tylko Long i Hall. Casting na gitarzystę basowego wygrał Marcus Bell, stając się trzecim członkiem The Opposition. W tym samym 1980 roku ukazuje się split Opposition / Victims Of Circumstance (Double Vision Records), a na nim utwór „Very Little Glory”, który zapowiada nowy, skrystalizowany i łatwo rozpoznawalny styl grupy, który przyrównać można do Joy Division i The Cure. New Musical Express określił piosenkę jako nagraną zanim przyszedł jej czas. Wkrótce trio nagrywa kolejny singiel „Black and Wite” i materiał na pierwszą długogrającą płytę.
„Breaking The Silence” wydany zostaje w 1981 roku nakładem niezależnej francuskiej wytwórni Disc’ AZ International . Zespół nie odnosi dużego sukcesu. Płyta jest niemal nie zauważona poza Francją i przez wiele lat nie figurująca w żadnych katalogach wydawniczych. Dopiero drugi album grupy zatytułowany „Intimacy”, nagrany dla tej samej , niedużej francuskiej wytwórni w 1982 roku oraz występ na targach muzycznych w Midem w marcu tegoż roku, stają się małym przełomem i podpisaniem kontraktu z dużą wytwórnią Charisma. W 1983 roku ukazuje się na rynku brytyjskim singiel „My Room Is White” i wznowiony materiał LP „Intimacy”, nagrany w Matrix Studios w Londynie przez Kenny Jonesa. The Opposition zyskują jednak popularność jedynie w wąskim gronie odbiorców, i to raczej na kontynencie, a nie na Wyspach. Muzykę zawartą na albumie można nazwać kontynuacją nowofalowego debiutu, jednakże z nowymi elementami. Mamy tu mocną, nowatorską sekcję rytmiczną, podpartą gęstą fakturą klawiszową (w tej roli Marcus Bell) i ostrzej brzmiące gitary Longa („Big Room Small View”). Teksty pełne egzystencjalnego lęku, charakterystyczne dla epoki lat 80-tych śpiewane są szalenie emocjonalnym głosem („In The Heart”). Gościnnie na fortepianie gra tutaj David Beckett. To niewątpliwie sztandarowa pozycja w dyskografii grupy. LP”Promises (1984) wydany już dla wytwórni Virgin przynosi nieco lżejszy i stonowany materiał, mamy tu trąbkę, smyczki oraz chórki. Mimo to stylistyka nadal nowofalowa. Mocniejsza zmiana kierunku i próba zdobycia szerokiego rynku nastąpiła w 1985 roku wraz z ukazaniem się „Empire Days”, po której z zespołu odchodzi Ralph Hall. Zespół zawiesza działalność na 3 lata.

Markus Bell i Mark Long przenieśli się w tym czasie do Stanów Zjednoczonych i występowali jako duet So. Pod szyldem So wydali bardziej komercyjny album: „Horseshoe In The Glove” oraz single „Are You Sure?” i „Would You Die For Me”. Teledysk do utworu „Are You Sure?” został wybrany teledyskiem miesiąca w MTV, zaś singiel dotarł do 30. miejsca na amerykańskich listach sprzedaży.

W 1990 po powrocie ze Stanów zespół wydał „Blue Alice Blue” (1990), która zawierała utwory, które nie ukazały się wcześniej, a także piosenki So, które bardziej pasowały do stylistyki The Opposition. Płyta „War Begins At Home” wydana w 1994 zbliżała zespół do stylistyki sceny manchesterskiej, łączyła jednocześnie tradycje różnych kultur (m.in. afrykańskiej). Kilka utworów stanowiło hołd dla ulubionych zespołów np. „Love Love Love” - dla The Beatles.

Zespół mający niewielką popularność w Wielkiej Brytanii stał się znany w Polsce w połowie lat 80. gdy w radiu pojawiały się jego utwory (m.in. 5 minutes na Liście Przebojów Trójki w 1986). W latach 1993-1994 Marcus Bell z The Opposition współpracował z polskim zespołem Mancu. Był producentem muzycznym drugiej płyty Mancu „Twój wstyd „(1994) i wystąpił na niej gościnnie. W tym czasie powstał teledysk zrobiony w Polsce „Hold me Tonight”; ostatecznie 2 wersje.

The Opposition wracają płytą „Blinder” w 2003. Płytę wydaje Marcus Bell w swojej wytwórni MrsJones. W 2005 ukazała się płyta „Farewell To Storyville” zespołu Storyville, który tworzyli Mark Long i Lol Ford.

Tymczasem w 2009 niespodziewanie Mark Long i Ralph Hall powołują do życia nowe wcielenie The Opposition. W grudniu 2009 roku wydany nakładem Right Back Records dociera do nas „Class of 66”, zestaw 10 nowiutkich, świeżo brzmiących piosenek spółki Long/Hall.

Mamy zatem wyraźny rozłam na dwa równoległe składy tego samego zespołu, sytuacja kuriozalna. Marcus Bell z Longiem i francuskimi przyjaciółmi właśnie co wydał „Love & Betrayal”, a Ralph Hall zapowiada nowy materiał, również z Markiem Longiem, w 2012 roku. Obie pozycje pod szyldem The Opposition oczywiście…

Dyskografia
* Breaking The Silence (1981, reedycja w 2001)
* Intimacy (1983)
* Promises (1984, reedycja w 1990)
* Empire Days (1985, reedycja w 1990)
* Blue Alice Blue (1990)
* 81/82 (1991)
* War Begins At Home (1993)
* Blinder (2003)
* New York, Paris, Peckham live (2004)
* Lost Songs (2005, kompilacja nagrań)
* The class 66 (2009 )
*Love & Betrayal (2011)

Płyta kompilacyjna Sissy Light wydana tylko w Polsce (2001) zawierała utwór The Opposition: Already Out There.

Edytowana przez haze67 dnia 24 XII 2011, 1:18

Cała zawartość tej strony pochodząca od użytkowników jest dostępna zgodnie z warunkami Creative Commons Attribution/Share-Alike License.
Tekst może być również dostępny zgodnie z warunkami licencji wolnej dokumentacji GNU.

Fakty

Wygenerowano na podstawie faktów oznaczonych w wiki.

Brak danych na temat tego wykonawcy

Oglądasz wersję nr 7. Zobacz najnowszą wersję, lub dyskutuj na temat tego opisu wiki.

Możesz także zobaczyć listę wszystkich ostatnich zmian wiki lub wiki polecane dla Ciebie.

Więcej informacji

Z innych źródeł.

Linki
Wytwórnie
Inna pisownia